Örneklem büyüklüğü nedir?

Kesinliğe dayalı hesapta amaç, örneğin bir prevalansı belirli bir kesinlikle tahmin etmektir. Naing ve ark. (2006) tek bir oran için n = Z² · P · (1 − P) / d² formülünü verir: Z güven düzeyine karşılık gelen değer (%95 için 1,96), P beklenen oran, d ise güven aralığının yarı genişliğidir. Aynı yazarlara göre gereken n, kesinliğin (d) karesiyle ters orantılıdır; bu ilişkiye göre yarı genişlik yarıya inerse n dört katına çıkar.

Güce dayalı hesapta α, hedeflenen güç, hedef fark ve sürekli sonuçlarda standart sapma gerekir (CONSORT 2010 açıklama belgesi). Bland (2009), sonuçlar güven aralığıyla sunuluyorsa örneklem büyüklüğünün de güç yerine güven aralığının genişliğine dayanması gerektiğini savunur; DELTA2 (2018), kesinlik temelli yaklaşımların o tarihte yaygın uygulanmadığını belirtir.

Whitley ve Ball (2002), örneklem büyüklüğü hesabının son analizde gereken kişi sayısına dayandığını ve bunun için daha fazla kişiye ulaşmak gerektiğini belirtir; yazarların örneğinde %10 ret ile 52 kişilik son örnekleme ulaşmak için yaklaşık 58 kişi gerekir ki bu, reddeden ya da çalışmadan çıkan oran q olmak üzere n / (1 − q) biçimine uyar. Naing ve ark., yanıtsızlık için hesaplanan sayının %10–20 fazlasına ulaşılmasının akıllıca olduğunu, kümeli ya da çok aşamalı örneklemede sayının tasarım etkisiyle çarpılması gerektiğini belirtir. CONSORT, kayıp için yapılan payın raporlanmasını ister.